مجلسی از انس بود و جام باده از سرور دوستان با هم نشسته لطف حق قوال بود

صدهزار اسرار دل بُد دوستان را در میان پرده اسرار یاد جعد زلف و خال بود

هر قدح کز دست غیب آمد بسوی دوستان از شراب دولت و اقبال مالامال بود

تلاش برای به دست آوردن پیروزی به مراتب زیباتر از خود پیروزی است!

آن دایره بیش نقطه ای نیست لیکن به نظر چنان نماید

گردیدنت از حال به حال ای رهرو راهیست قوی راست درآن آگه رو

بودی بشر و ملک شدی آخر کار هم از ملکی بگذر و در الله رو

از جمادی در نباتی آمدی وز نباتی هم به حیوان پر زدی

چونکه حیوان خورد درمرعی ترا همچو حیوان آمدی اندر چرا

چون زحیوانی بخوردت آدمی آدمی گشتی فزودی زان کمی

حبذا منزل جانان که در ایام خزان از فروغ گل خندانش بهارست آنجا

از من سرند اگرچه بزرگند خرده ها آری زخویشتن نبود کوه را صدا

اوست پیدا در تو، تو از خویش گم مرگ آید ناگهان گوید که: قم

ناگهان برخیزی افتی در مغاک روز محشر منفعل خیزی زخاک

حیف باشد همچو نابینا روی کور و کر بر خیزی و رسوا شوی

بر لب بحر فنا منتظریم ای ساقی فرصتی دان که زلب تا به دهان اینهمه نیست

نیست ممکن که ز هم صحبتی آب روان سرو را پای اقامت ز گل آید بیرون

جان که چو پروانه بر شمع تجلی بسوخت زنده شود باز چون بار دگر سوزیش